One takie piękne i młode
musiały pójść na wojnę.
bo rosyjski barbarzyńca i morderca
chciał zabrać im wszystko...
nawet kochające,młodzieńcze serca.
Przywdziały różny żołnierski strój
i wyruszyły w swój pierwszy bój.
Nie był to bój ich ostatni.
Walczyły o wolność sióstr i braci.
Zawsze biły się zacięcie.
Jedna z nich służyła na okręcie.
Druga latała bojowym samolotem.
Lat miała dwadzieścia osiem.
Gdy wrogi pocisk trafił w maszynę,
podły,moskiewski brutalny najeżdżca
uśmiercił tę młodą dziewczynę.
Pozostałe dwie jako sanitariuszki
wszystko robiły na polu walki
by jak najwięcej rannych ocalić.
Ciężko pracowały przez dni i noce,
aż spadł na szpital wrogi pocisk
i zamienił go w perzynę.
Dzisiaj już nie ma tych Ukrainek,
które oddaniem i niezłomnym męstwem
pokazały jak wielki miały serce.
Tylko pamięć po nich została
i zawołanie sława Ukrainie,gierojam sława.
Dziś płacze Ojczyzna cała,
wylewa łzy za nimi,
bo były to bohaterskie,
niezwykłe dziewczyny z Ukrainy.
Tej tylko dopisało szczęście,
która służyła na okręcie.
Ona dziś mówi całemu światu,
że już się więcej nie zobaczą
i nie zobaczy ich żywych świat.