umierających trzyma się za rękę
by zapamiętać wiotkość suchej skóry
nim się powlecze marmurowym chłodem

dłonie na kołdrze jeszcze całkiem ciepłe
lecz z każdą chwilą coraz węższy strumyk
życia oznacza że przyszedł czas odejść

żegnasz się wzrokiem kiedy gaśnie oddech
a lekkie tętno zamienia się w echo
trzepotu skrzydeł niewidzialnych ptaków

na twarzy spokój jak niebo pogodne
gdy rusza w drogę długą i daleką
bowiem zatęsknił za swoją Itaką