W dniu końca roku szkolnego rozkwita krzak piwonii,
mnóstwo pszczół krąży w kwiatach parzydła leśnego.
Ubieram kolorową sukienkę, żeby pasować do słońca,
czerwcowych pożegnań ze łzami i śmiechem zmieszanych.

Zostają w pamięci oczy, pomiędzy nimi słowa w locie,
które wznoszą się wysoko albo krążą niepewne,
czy zatrzymać się i po co?. Trochę z nich utonęło
i nigdy nie odnajdziemy ciał. Jednak jest jeszcze wiara.

Inaczej nie dałoby się być polonistką ani "naszą panią",
podążać z wami wśród czerwcowych woni i wiedzieć,
że niebo ściemnieje, anielskie trąby dadzą się we znaki,
a wcielenie słowa to historia o śmierci i zmartwychwstaniu.