ktoś dobry we mnie codziennie umiera
gdy bardziej boli złamany paznokieć
zapchany sedes i awaria pralki

niż fotografia ludzi którzy teraz
stoją jak kiedyś przy kolczastym płocie
na progu świata żywych i umarłych

lampa na biurku rzuca światło pełne
żółci a podłość grzeje stary koncept
że takie życie i nie warto marzyć

zostań więc proszę bo jeśli ulegnę
nigdy nie znajdę niczego co boskie
w odbiciu lustra na nieznanej twarzy