na nowo fioletowo
w granicach oka ziemi
gdzie roją się robaki
milionów naszych myśli

topielica mych marzeń
skarbnica koronkowych
koronek do najwyższych
o skórach ażurowych

na stwardniałej powierzchni
jak krew która zastyga
kurze się zatrzymują
i drobiny księżyca

w kolorze winno-czarnych
niewinną wpół-osunutą
wyciągniesz mnie podnosząc
ponad tętniącą glebą

a za mną purpurową
smugą jak welony
będzie się ciągnąc
woda i zapach postburzowy

a każda krew gęstnieje
to ciecze w czarnym stawie
źrenica-oko twoje
wyciągniesz mnie podnosząc

powiekę. (obrośniętą rzęsą)