spocznę na kozetce
rozepnę stary prochowiec
zobacz dusze czystą

zdejmę beret bordo
w nim schowam serce
które pragnie bić dla ciebie

z kieszeni wyjmę wymięte wiersze
przeczytam jeden
może zmiękniesz

przygarniesz mnie do swego życia
będę śpiewał poezję

czystym wreszcie
obmyje stopy
przebyłem kawał drogi
od narodzin po kłamstwa i pożogi

skonałbym bez wybaczenia
przed mostem życia

nikt prócz ciebie
nie podałby szklanki wody