przylepiona odkąd tu mieszkamy
nie znamy jej historii
kto ją zabił
kto gwoździem ręki przybił ją do krzyża sufitu

może porzucona złamana izolda
może w tańcu radości rozpaczy
młody student raskolnikow
może w histerii

gazetą gwoździem książką siekierą

stoi pomnik przeszłości
z połamanych skrzydeł
i zmiażdżonej głowy
co tyle już widziała

inne muchy
nie rozumieją specjalnych dla niej względów
dla nich kuszące wiszące ogrody
w których czai się lepka śmierć
na powietrznych autostradach

marzą o jej losie non omnis moriar

podobno zbliża się remont
musza rewolucja

my pewnie zapomnimy
wśród much narodzi się religia