I nie zazdroszczę braku miłości
na co dzień
Róży uschniętych, pod stosem liści
w ogrodzie
Nocy samotnych, żagli opadłych
bez wiatru
I monologów ze sobą, pustych
teatrów
Zimnej połowy, białej pościeli
dla dwojga
Ciepła, którego nie ma z kim dzielić
by ogrzać
Pełnej porządku rzeczywistości
bez bólu
Wiatru zawodzeń pośród ciemności
do wtóru
Życia z dnia na dzień z cichą nadzieją
na farta
Duszy bez iskry, gwiazdy co zgasła
i zmarła
Łatwych pieniędzy, wyssanych z męskich
portfeli
Nocnych rozliczeń, w przeddzień handlowej
niedzieli
Wyrachowania by bilans nie był
na zero
I gry pozorów, ze sobą samą
nieszczerą.