Jesteś raną sączącą światło
Cierpkim bólem okrytym lodem
Nadzieją płonną, prawie martwą
Prośbą z kolan, biczem o wodę
Jesteś pierwszą myślą posenną
I nocy ostatnim natręctwem
Manowcem, słodyczą obłędną
Kamieniem - trwania mego sensem
Jesteś z miodu imaginacją
Wytłumaczeniem życia wiotkim
Uzależnieniem i dewiacją
Białym szalem w czerwone kropki

Jesteś dłonią dobrą i ciepłą
Polaną jasną z nutami kwiatów
Szumem skrzydeł z bielą i czernią
Muzyką tęskną z ptasiego lasu
Snujesz błękit w miękkość obłoków
U stóp twych klękam na zieleni
Nie śmiem podnieść ku Tobie wzroku
Blaskiem słońca oślepić źrenic
Jesteś grą świateł i półcieni
Kropelką szeptu z różowych ust
Złotym pyłem znad pola pszenic
Białym łabędziem w alei brzóz

Umrzeć chcę sekundę przed Tobą
Wysprzątam raj po drugiej stronie
Pościel przebiorę na fiołkową
I zmienię w maj, nasz smutny koniec
Wyjdę naprzeciw, będę czekał
Może sekundę, może wiecznie
Aż światłem spłyniesz, tęczy rzeką
I będziesz ze mną - ostatecznie.