rCi którzy umarli, a jednak w pełni żyją, wchodzą do miasta miłościr30;r1; Haridas


Na górze naszego nieba,
gdzie przykazań starcza i tablic,
kwitnie uczucie.
Tu ja i miła moja, która jest miłością
i chociaż wciąż poza mną,
przez dni i noce, na dobre,
urodzajem jest
we mnie.

Gdziekolwiek patrzymy,
śmiechem i łzą żegnamy przeszłość.
- Wracajcie zmarli, do wspomnień,
między swoich.
Tam ci, którzy zdążyli odejść
i nie obawiają się już niczego
- umierać i żyć będą z nami.

- Więc przychodźcie, ukojeni,
wspominać,
bo dla miłości śmierci wcale nie ma,
bo w niej siejemy i rodzimy
lata przed nami.