"Słowa nie są przedmiotami, a sądy faktami." Rafael Sabatini


I szkiełko, i raj, i swąd rojenia,
znają krajów ażurowe rozstaje.
- Czy waży i wróży błędem,
kto własny, lustrem ponagla?

O zmroku wymyślam dzień,
rozgwieżdżony ranek, przecieram.
- Obietnicą, ojczyźnie przymilni,
owocem obcych - z nas kpią?

To samo słyszą, nie tak samo
- trądem gwiazdek źrenice kaleczą?
Nie tak, wiekiem dzieci radujemy
- imionom dzieci przeczą?

Kogo cieszy obcy początek i raczej,
swój - nasz kres, wróży inaczej
- ten mgli marże, chytre, łudzące
łase, "konieczne", lżące.

Jak skarbem pamięci rokować,
jak nie pogrzebać w swarze
- dni dziadów ratować, i nasze,
i... ratować twarze?

Ślepią nas fałszem krainy bogate,
słowem nierzeczywiste
- nędzą i perłą niespożyte,
i kraszonych... szkarłatem.

Kastowe nam niebo wloką,
szalbierstwem kołaczą.
Znają kraje
- ażurowe, Troi rozstaje....