Słonce przenika szkło mętne.
Wiatr czaruje niespokojne dźwięki.
Kroki za drzwiami nieznajome.
Myśli nie pozbierane.

Siedzi król w kamiennych murach,
w samotności tronie.

Czas triumfów jest daleko,
już nie wiwatują tłumy.

Sam jest król...

Kraj życiem tętni, granice spokojne.
Mógłby już odejść.

W ciszy, w pokoju, poza wszystkim,
Nieporadny staruszek.

Król jest sam...