grupki znajomych - myśli
wędrują po ciele,
ściskają się przy zakończeniach nerwowych
dając upust mrowieniu,
kości o mięśnie
mięśni o skórę,
która robi wydech w codzienność,
stłumiony i płytki, kaszel porów
zatkanych włosami, odrastającymi
po chwilach złych i martwych.

wszystko wyłazi ze mnie
jak gad na słońce, gorączka w grypie
inhaluje mózg zaraźliwymi memami.
zamknięty za pleksowymi ścianami domu,
inkubator szaleństwa
w plastikowej kostce świata
z małą dziurką w kosmos.