W moich oczach
nie to nie strach
lecz lęk i obawa przed tym co zdarzyć się może
gdy ludzka stopa postanie
na rozżarzonych węglach realności
w głębi oczu otchłań szalona
przetwarza obrazy z życia codziennego
które w snach twoich pięknem były
lecz stały się zgrozą w jawie tej wyśnionej
wiedz jednak to, że sam jesteś złem
które na Ziemię przyniosło spustoszenie,
obarczać ciebie, to tak jak bić kamień
który od wieków przed moimi oczami
przetacza się z kąta w kąt
a przecież to wszystko, to ludzkie działanie
bez instruktażu, jakiegoś planu
prowadzi do zagłady
smutku i rozpaczy
zegar ten bije ciągle przed oczami
lecz czas się nie zatrzyma
to my się zatrzymamy
w otchłani ciemnych niebios
przez której okna i bramy
pożegnamy się
ze światem zdeptanym naszymi stopami.