Światło cienia, jęk, stukot.
Rozdarte promienie.
Mrok, pełnia, zwierzyniec rusza!
Atakuje, leci, milczenie śmierci!

Zgrozą otacza wybuch meteoru,
Odpryskami rani.
Ogień syci się wrażeniami smutku,
Pluje, kąsa! Kwasem nienażartym.
Pali. Wszyscy opętani!

Czerń płachtę swą na Ziemię składa.
Lawa! Każdy skrawek życia gładzi.
Rośnie nicość, koniec ewolucji.
Popiołem kryje grobowiec globu,
Po czym zanika a otchłani lodu.

Zapach płonący żarem lodowatym.
Widok tak podobny do tego,
Co nikomu nie przyniósł radości.
Dźwięk, który swym tonem odpycha od siebie.

Czy to koniec? Tak barw słodkich,
I piękności brzmienia.
Czy to koniec jest widoków ciepłości?

Chłód bije z zewsząd. Ciemności!
Małe płomyki bez światła. Zanikły!
To już koniec. To koniec!
Bryła skamieniała.