Możesz teraz wypuścić powietrze. I zwiotczeć.
Albo gwizdać siedząc na kamieniu.
Albo nic.
I tak jesień się spełni. Będzie wysysać niebo,
roznosić umieranie w liściach,
trwanie w koszyku z jabłkami.
Wybieraj. Każdy sam musi się pomylić.

Pamiętasz to zbocze ze stadem białych domków
rozsiadłych przy drodze?
Lubiliśmy podchodzić blisko,
rozpieszczać miękkie koty.
Wtedy jeszcze topiłeś mnie w dłoniach.

Możesz teraz przegapić, zapomnieć.
Jakiś wyraz przylepić do twarzy,
zedrzeć ślady, udać jakieś nigdy.
Możesz nic.

A ja przyjdę tutaj się zachwycić.