Znowu jesteśmy sami a chwila
ta, która przepełnia mnie spokojem,
razem spędzona, tak szybko mija.
Nie pozwala nam cieszyć się pięknem.

Wymyka się naszym dłoniom jakby
wiedziała, że jeśli potrwa jeszcze,
to pozostawi po sobie blizny.
Mimo to chcę poczuć Cię nareszcie.

Nie mam siły się opierać kiedy
uciekam nieśmiało przed Twym wzrokiem.
Nasze usta się spotkają, wtedy
odurzę się słodkim zatraceniem.

Poranek przyniesie nam rozstanie
a ja kolejny raz będę musiał
od nowa uczyć się żyć bez Ciebie.
Dopiero wtedy będę żałował.

Każde z nas wróci do swej miłości.
Czasem myślę, że mym przeznaczeniem
jest być jednym, pełnym namiętności,
zawsze Twoim, lecz tylko wspomnieniem.