płomień się poruszył
ująłem migocący krajobraz w dłonie
i szukam ustami drogi od wschodu do zachodu

dotykanie

już dawno zapomnieliśmy słów
nie uczymy się na nowo alfabetu
odkąd westchnienia zastąpiły drogowskazy

unoszenie

wszystkie nasze usta
rozpoznały już swój smak
a mimo to drżą i mruczą zachłannie

falowanie

powierzam tobie głęboko
całą historię moich przodków
którą przyjmujesz spazmatycznym niedowierzaniem

spadanie

od dawna już jak niewidomi
układamy po omacku puzzle naszych ciał
i usypiamy razem z płomieniem świecy w lichtarzu