Rajska ptaszyna dzień pełen cierpienia zaczyna,
Bólu tak wielkiego bo straciła coś pięknego.
Wszystkie piórka które ma,
tracą tęczy barwny smak...
Chce rozwinąć skrzydła swe,
Z nieba ziemi pokazać się.
Niestety nie jest to stworzeniu dane,
Rzeki życia są już wyczerpane.
Chcąc się wzbić ponad chmury,
Ptaszyna spadła w las ponury.
Opadając coraz niżej,
Śmierci smak czuje bliżej.
Nie chcę kończyć wiersza tego,
Bo się stanie coś strasznego.
Lecz wiem że to nieuniknione,
Każde z nas życia będzie pozbawione.
Proszę was bać się nie ma czego,
Przecież śmierć to coś pięknego.