nasze stare siedlisko jest kręgiem
pośrodku którego tkwi niebotyczna wieża
z chromowanej kości

o świcie
kiedy światło wyłania się z mgieł
cień wieży zaznacza promień okręgu
szczytem kalecząc horyzont

stworzeni z tej szarej substancji
ślimaczych rogów

z uszami jak chińskie wachlarze
czy aksamitne żagielki w które szmer dmie
a sykoty puki i inne ostrza
tną najdelikatniejszą tkankę naskórka do mięsa

źrenice nieustannie eksplodujące
drżace łydki i nozdrza

w najcięższej ciszy wyczekujemy wschodu kolejnego słońca

nad ruinami naszych domów
unoszą się dymy