To są tylko słowa, nieporadne w dążeniu.
Czasem więcej treści dostrzeżesz w milczeniu,
Które gdy wezbrane pragnieniem lub złością,
wymowne nad wszystko, milcząca mądrością.

To tylko słowa, zwykłe strun drganie,
w pustkę rzucone nic sobą nie znaczą,
ranią boleśnie, gdy głupim gadaniem
sens wypowiedzi złośliwie wypaczą.

To tylko słowa, wielki oręż rozumu,
życia i śmierci odwieczni świadkowie.
Raz wyciszone sensu bycia zadumą,
czasem bezwstydne w niebezpiecznej zmowie.

To tylko słowa, jak ziarno rzucone,
idee rodzą, burzą rewolucje,
przez oratorów podnoszą miliony,
historię tworzą, piszą konstytucje.

Czasem ugrzęzną, dławione ciężarem,
bólem nieznośnym, który w sobie chowasz.
nic nie wykrztusisz, chociaż byś się starał,
próżny wysiłek, bo to tylko słowa.