gdzie ciężkie ściany marmur kolumn wspiera
gwałtem chcij kościelne poszarpać tymary
po lichtarzach sromota pochodnią płonąc
zwycięża nie noc lecz południe bez miary

gdy matki z piętr płonących płaczem
na lżejszą śmierć zrzucają synów
i grobem stają się rowy
z ludzkim żniwem karabinów

ponad chaosem pomieszanym
myśli brak na trumny zbicie
w czasie dzielenia zrywania
mostów - kolejne wznoszę! nad życie!