Zegarów furia po kres zapomnienia.
Potem się staczam jak głaz. Aż do dna.
Wbijam się w niebo, gdzieś w górze jest ziemia.
Szklany świat.

Jeszcze się scali aksamit i granit.
W szaleńczą jedność, korowód ocaleń.
Jeszcze się weźmie oddech. Żeby trwać.
Błękit utrwalić.

W strunach nabrzmiałych od nut jeden temat.
Rodzi się, ginie jak ćma. W ogniu serc.

Nocna ballada.
(Zbyt prosta na sen.)