Jak pachnie niepewność?
Czy jest żółtą,
oddaloną o trzydzieści świetlnych lat?
Mówiłam, że nie umiem tak powoli
myśleć.
Krzyczałam bezgłośnie, beznamiętnym
wzrokiem.
Uniosłam się szeptem.
Za czarno-przezroczystą zasłoną
zdarzeń, uczę się nowych teatralnych ról.
Trzymasz mnie za rękę, chcę na ciebie
patrzeć, ale
zwyczajnie.
Bez zbędnych uniesień.
Chcę widzieć że jesteś.
Chociaż mogłoby cię równie dobrze nie
być.
Serce jest tak samo niespokojne.