Rozmawiały dwie damulki o swoich problemach.
O tym, jak się ciężko żyje kiedy chłopa nie ma.
Nie ma komu wyprać brudów, uszczelki wymienić,
Facet w domu moja pani, to skarb i to wielki.
Jeszcze jak się moja droga ''złota rączka'' trafi
Taki, co to bez problemów naprawiać potrafi.
Samej ciężko żyć kochana, smutne są poranki.
To tak jakby wypić kawę bez pysznej śmietanki,
Jakby zjeść kremowe ciasto, bez słodkiego kremu.
Oj, nie łatwo droga pani żyje się samemu.
A wieczory droga pani? Noce nie przespane?
Brak mi figlów, jam rozwódka, figle są mi znane.
Zakończyły swą rozmowę wzdychając pod koniec
i ruszyły do kościoła, odmawiać różaniec.

2008-01-31