Tylko raz się zatrzymam
by posłuchać jak śpiewasz
w starym mieście latarniami przygasłymi
w cieniu ulic wymiecionych już z kamieni
spojrzę w niebo które nocy się nie boi

pozazdroszczę szarym kotom ciepłych dachów
z dachówkami szczertniałymi ze starości
potem pójdę krętą ścieżką krawężników
szukać echa co zniknęło tuż za rogiem

nie zobaczę nietoperzy w pustych bramach
drzwi zamkniętych zimnym kluczem srebrnej klamki
nie ucieknę jeśli tylko mi pozwolisz
z płaszczyzn murów sciągnąć księżyc z bladym światłem