Czy wciąż jeszcze można tęsknić jak Szopen?
Pisać Nokturne C - minor rozdarcia łzami?
Jak Mickiewicz wzywać Litwę - ojczyznę?

Czy możliwe, że choć nie zabory mnie wygnały,
Dusze bym oddala za liść polskiego kasztana?
za źdźbło z polskich łanów?
za smak deszczu złotą jesienią?

O ileż droższy widok jarzębiny.
Jakie radosne wiejskie zimą mrozy.
Chleb - nawet czerstwy- o ileż smaczniejszy.
Wody kropla niesłodkiej
i kasztany, kasztany...

Każdą kruszynę polskości z namaszczeniem w sercu sadzę.
W pamięci ramie każdą lekcję historii zatrzaskuje.
Myślami się chwytam każdej polskiej piosnki.
Ubieram choinkę w kolędy, pasterkę, noworoczne sianie.

Gdy uzbrojone drzwi zamykają mnie w czterech ścianach irlandzkiego zaboru,
rozumiem cię Fryderyku.