Stoję przed tobą płacząca i smutna.
Po mej pięknej sukni zostały tylko strzępy
Rozpaczliwie trzepoczące na wietrze.
Jestem cała w błocie. Przewróciłam się.
Moje bose stopy stoją po kostki w kałuży.
Jej woda barwi się wstążkami krwi.
Na zwisających luźno ramionach
Mam świeże sińce. Włosy,
Kiedyś czyste, lśniące i zdrowe,
Teraz potargane i z patykami...
Jeśli oczy podniosę, co w nich zobaczysz?
Jątrzące się wciąż żywym ogniem rany.
Stoję przed tobą prosząca, żebrząca
O skrawek ramienia do oparcia.
Kłamałam długo, przepraszam...
Wcale nie jestem tak silna jak chciałam.
Stoję przed tobą zawstydzona, milcząca.
Jesteś tu jeszcze? Przytul mnie, proszę...