poezja polska - serwis internetowy

STRONA GŁÓWNA ˇ REGULAMIN ˇ WIERSZE UŻYTKOWNIKÓW ˇ IMAK - MAGAZYN VIDEO ˇ AKTUALNOŚCI ˇ FORUM ˇ KSIĘGARNIA "POEZJA"Czwartek, 18.04.2019
Nawigacja
STRONA GŁÓWNA

REGULAMIN
POLITYKA PRYWATNOŚCI

PARNAS - POECI - WIERSZE

WIERSZE UŻYTKOWNIKÓW

WIERSZE /VIDEO/

PIOSENKA POETYCKA /VIDEO/

IMAK - MAGAZYN VIDEO

WOKÓŁ POEZJI /teksty/

WOKÓŁ POEZJI /VIDEO/

RECENZJE UŻYTKOWNIKÓW

KONKURSY 2008/10 (archiwum)

KONKURSY KWARTAŁU 2010 - 2012

-- KONKURS NA WIERSZ -- (IV kwartał 2012)

SUKCESY

GALERIA FOTO

AKTUALNOŚCI

FORUM

CZAT

KSIĘGARNIA "POEZJA"

LINKI

KONTAKT

Szukaj


Ostatnio dodane Wiersze
Boruś
Tridum Paschalne...
Łowcy dusz
takie buty
To było
w żniwa
Najwspółcześniej. Fu...
Nie wielkanocny
Potrzask - annie cza...
w nadmiarze pytań
Wątki na Forum
Najnowsze Wpisy
Parafrazy
slam?
Mgnienie wydała tomi...
EKSPERYMENTY
Co to jest poezja?
Blues
Lir wraca (2)
"Co to jest poezja?"...
Konferencja z raport...
Limit wierszy?
Licznik odwiedzin
[licznik]
Karol Maliszewski - Seans i sens - recenzja tomu "Film" Rafała Barona
W pierwszej chwili cisnąłem w stronę tych wierszy hasło (tytuł planowanej recenzji) – „Film, ciało, miasto”, lecz natychmiast wycofałem się z tego pomysłu. Przywołany krąg skojarzeń nie byłby tu na miejscu. Z żadną awangardą nie mamy do czynienia, aczkolwiek Tadeusz Peiper byłby szczęśliwy, że odkrywane przez niego tematy stały się tak codzienne i niemal obowiązkowe dla następnych pokoleń poetów. Z jedną różnicą zasadniczą. Rafała Barona nie interesuje masa, lecz przede wszystkim jednostka, dla której „miasto” jako obowiązujący dyskurs staje się wyzwaniem. Lokuje on swoje ambicje poznawcze i artystyczne wyżej, idąc w stronę ważnych konstruktów współczesnej humanistyki, krążąc wokół nich w rytm takich pojęć, jak „język”, „ciało”, „byt”. Podstawowe pytanie, jakie zadaje sobie młody twórca – jakie stwarza, by warunkowało istotny charakter ekspresji literackiej – dotyczy „dowodów na istnienie świata”. Realizację tego tematu odbieram jako jeden wielki seans sensu, wszelako bez konkretnego wskazania na to, czy sens ten pozostaje w granicach realnego świata, czy też trzeba go sporym wysiłkiem wyobraźni stworzyć na papierze. Jedno jest pewne: sens pojawia się na przecięciu światów, języków, osób i obrazów, gdzieś w połowie drogi między wzajemnymi intencjami i dążeniami. Sens jest owocem ruchu, wysiłku, starania, aczkolwiek w pierwszej chwili wydaje się wynikać z konsekwencji przypadku, jakim jest spotkanie i połączenie się dwojga ludzi. Bohater niejednokrotnie podkreśla wagę i znaczenie takiego związku dla widzenia świata i jego spraw w należytym porządku i przyrodzonym układzie. Bez „drugiego” czy „drugiej” nie jest w stanie ogarnąć siebie i ogarnąć całości. Bo siebie samego nie może być pewny bez potwierdzenia ze strony tego ciała obok, zbytnio ulega złudzeniom, papierowej grze sił, wierszom na pierwsze i drugie śniadanie. To piękne – uzależniać istnienie prawdziwego świata od obecności drugiego człowieka.

Dlatego czytam niektóre fragmenty jako świadectwa przebudzenia dyplomowanego funkcjonariusza Instytucji Języka. Okazuje się, że urzędnik ów może mieć jakieś życie prywatne. Otwiera się na nienazwane wraz z pojawieniem się inności. I znów próbuje nazywać. Ale najważniejsze jest przebudzenie, nowy poranek ducha, wstrząs, odkrycie przerażającej prawdy i próba życia z nią mimo wszystko. Prawda ta dotyczy uwięzienia w dyskursie. Wszystko jest wierszem, mówi w pewnym momencie bohater, a prawdziwe życie przepływa obok naszych metafor. Potem rozumie jeszcze więcej: „prawdziwego życia” nie ma, stwarzamy je sobie z mniejszą lub większą wprawą. W tym sensie życia nie ma (jest biologiczne trwanie), dopóki go nie zbudujesz, dopóki nie udomowisz przypadkowego istnienia.

Ten poeta stwarza życie z urbanistycznych migawek, z obsesyjnie powtarzanych widoków ulicy, przystanku, bloku. I z tej pułapki nie ma wyjścia. O pierwszej wspomniałem, jest nią język. Drugą jest przestrzeń, czyli wizualizacja możliwości ciała. Ono sobie co najwyżej może dojechać do ostatniego przystanku. Na więcej w tych wierszach nie ma szans. Żadna trawka, zagajnik, strumień szemrzący, nic z tych rzeczy. Życie w klatce jest koniecznością. Żeby zrozumieć rzeczywistość, trzeba ją ograniczyć, poklatkować. Obraz świata podany w klatkach jest do przełknięcia. Tak dobiera się do prawdy o sobie i świecie bohater – nieustannie podgląda dane wycinki, przegląda zdjęcia albo puszcza sobie film. Nieraz bardzo wolno i wtedy widać drgający szkielet wydarzeń, scen, sytuacji, przesuwanie się klatek, a nieraz nadzwyczaj szybko, wówczas pojawia się wrażenie bogactwa bodźców i doznań, a świat wydaje się przeładowany znaczeniami. Nie ma już miejsca na pojedynczość. Tak jakby marzenia młodego Świetlickiego obróciły się w perzynę, między innymi z powodu uświadomionej sobie przez jego następców społecznej natury języka. Pojedynczość jawi się w tym kontekście jako wykupienie przydziału, otrzymanie świątecznego bonu, wręczenie sobie biletu w jedną stronę. Taki paradoks: przejmujące wiersze przejmują w granicach normy, a cierpienia poety, któremu odjęto świat i jego „prawdziwy ciężar”, mogą być już tylko „cierpieniami zmediowanego”, co brzmi niemal jak „cierpienia zawiedzionego”.

Na placu boju pozostaje ostatni samotny proporczyk, bo przecież nie chorągiew. Wiara w moc osobistej historyjki („sceny, urywki, epizody”), w gorliwość zapisywania narracji o czymś, co nie wiadomo czy i jak istnieje. Rzekłbym: radość z udzielanego sobie obłędu. Po co to robię, skoro wiem, że nie odbijam świata tak, jakbym chciał, a prawdziwego „siebie” nigdy nie odnajdę? Może dla chwały ekscentryczności tej chwili, gdy mówię metaforą, a ona urasta do symbolu i zaczyna mówić za mnie? Mówię na przykład, że „chłopcy w dresach siedzący pokotem na ławkach” są „jak sinice na brzegu i jak one śmierdzą podróbkami Calvina Kleina” – i z gorzką samoświadomością ustanawiam własny kadr, wreszcie wchodzę do tego filmu, nabywając prawo do istnienia. Tylko na chwilę, w przelocie, na ten jeden wybuch światła podczas przypadkowego seansu.

Dzisiaj pisać wiersze jest szalenie przykro i niewygodnie. Trzeba się bez przerwy tłumaczyć z języka, który nas używa. Rafał Baron robi to z podejrzanym wdziękiem i – przepraszam za słowo – zupełnie osobną siłą; do tego stopnia udziela mi się złudzenie obecności „człowieka” w tym kinie, że zaczynam wierzyć, iż twórca ten to jeden z ostatnich niekultywujących nudy programowego zanikania podmiotu. Takim go zapamiętajmy. Właśnie – pamięć. Kolejny ważny problem tych wierszy. Ale to już innym razem. Cięcie.


Rafał Baron, Film, Biblioteka Tyskiej Zimy Poetyckie, Teatr Mały, Tychy 2013.


Komentarze
Brak komentarzy.
Dodaj komentarz
Zaloguj się, żeby móc dodawać komentarze.
Współpracują z nami

agencja zatrudnienia

REKLAMA GOOGLE

Pajacyk
[www.pajacyk.pl]
IMAK
VIDEO MAGAZYN
ostatnie wydanie
GRUDZIEŃ 2013

I M A K
internetowy magazyn kulturalny

Logowanie
Nazwa Użytkownika

Hasło



Nie jesteś jeszcze naszym Użytkownikiem?
Kilknij TUTAJ żeby się zarejestrować.

Zapomniane hasło?
Wyślemy nowe, kliknij TUTAJ.
Aktualności
Wyniki grudniowego m...
Wyniki mini-konkursu...
Kawiarniany mini-kon...
Wyniki październikow...
Nowy tomik Michała W...
Informacja moderator...
Ogólnopolski Konkurs...
VIII Ogólnopolski Ko...
Informacja moderator...
XXXIX OKP "O Laur J...
Użytkownicy
Gości Online: 3
Brak Użytkowników Online

Zarejestrowanych Użytkowników: 6 056
Nieaktywowani Użytkownicy: 2
Najnowszy Użytkownik: Jan Mulier

nie ponosimy żadnej odpowiedzialności za treść wpisów
dokonywanych przez gości i użytkowników serwisu

PRAWA AUTORSKIE ZASTRZEŻONE

copyright © korgo sp. z o.o.
witryna jako całość i poszczególne jej fragmenty podlegają ochronie w myśl prawa autorskiego
wykorzystywanie bez zgody właściciela całości lub fragmentów serwisu jest zabronione
serwis powstał wg pomysłu Piotra Kontka i Leszka Kolczyńskiego

45926930 Unikalnych wizyt

Powered by PHP-Fusion v6.01.7 © 2003-2005