poezja polska - serwis internetowy

STRONA GŁÓWNA ˇ REGULAMIN ˇ WIERSZE UŻYTKOWNIKÓW ˇ IMAK - MAGAZYN VIDEO ˇ AKTUALNOŚCI ˇ FORUM ˇ KSIĘGARNIA "POEZJA"Poniedziałek, 19.02.2018
Nawigacja
STRONA GŁÓWNA

REGULAMIN
POLITYKA PRYWATNOŚCI

PARNAS - POECI - WIERSZE

WIERSZE UŻYTKOWNIKÓW

WIERSZE /VIDEO/

PIOSENKA POETYCKA /VIDEO/

IMAK - MAGAZYN VIDEO

WOKÓŁ POEZJI /teksty/

WOKÓŁ POEZJI /VIDEO/

RECENZJE UŻYTKOWNIKÓW

KONKURSY 2008/10 (archiwum)

KONKURSY KWARTAŁU 2010 - 2012

-- KONKURS NA WIERSZ -- (IV kwartał 2012)

SUKCESY

GALERIA FOTO

AKTUALNOŚCI

FORUM

CZAT

KSIĘGARNIA "POEZJA"

LINKI

KONTAKT

Szukaj


Ostatnio dodane Wiersze
rytuały
U źródła
wnikanie
świat się kręci bez ...
Księżycowa noc
być sobą
Przylot białych dywanów
non homini non pater
mówić nie mówić
wietrzyk
Wątki na Forum
Najnowsze Wpisy
...Jan Stanisław Kic...
Co to jest poezja?
FRASZKI
slam?
Uśmiechnij się
Rock liryczny
"Co to jest poezja?"...
EKSPERYMENTY
Dlaczego
Poetyckie tatuaże, c...
Licznik odwiedzin
[licznik]
Zobacz Temat
poezja polska - serwis internetowy | POEZJA I OKOLICE | FORUM - czyli o wszystkim co interesuje poetów i nie może być gdzie indziej zakwalifikowane
Strona 1 z 7 1 2 3 4 > >>
Autor RE: Wróżba niedoskonała ;)
abirecka
Użytkownik

Postów: 735
Miejscowość: Wieliczka
Data rejestracji: 01.06.11
Dodane dnia 17.02.2018 23:57
Żeby choć raz się spełniło - zrealizowało - dokonało
na beton i mur - na sicher - pewne na sto procent
całe moje życie niby ten kompost lub po kawie osad
co na dnie filiżanki malowanej w fiołki
szkicuje smoka lub rozgwiazdę wśród motylich czułek -
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
Po to by natychmiast wypłukane wrzątkiem
zamienić się na czas przyszły o słodkawej woni
z lizolem balsamicznych traw i aptecznej aury


"Na początku było Słowo, a słowo było u Boga i Bogiem było Słowo..." (Prolog Ewangelii wg św. Jana)
Wyślij Prywatną Wiadomość
Autor RE: slam? tki tli
Ola Cichy
Użytkownik

Postów: 54
Miejscowość: Kraków
Data rejestracji: 21.01.09
Dodane dnia 11.02.2018 11:51
ma babka zioła na dobry sen
ma napary na miłość

na pocałunki
i różowy świt

dlaczego mam ukrywać uczucia
przecież ona kocha cały ten cyrk

wlentynki
misie
pysie
i

dobrze wiedzieć że
ma serce

oddałem jej kartę
kredytową

ślub na plaży

mam nadzieję
na jej rychły powrót

ma przecież babka zioła
na-
Wyślij Prywatną Wiadomość
Autor RE: slam?
abirecka
Użytkownik

Postów: 735
Miejscowość: Wieliczka
Data rejestracji: 01.06.11
Dodane dnia 03.02.2018 20:06
Ola Cichy napisał/a:
Wyciąg z chmielu koi nerwy. A z melisy
ułatwia zasypanie.

Życie pomniejszone o vat.
Od zeszłego roku.

Na wyższych poziomach wig wzrósł
o trzy i pół procenta.
Na liście wszechczasów

chabrowo.

Piszę wiersz.
Zielone listki, rubinowe płatki
oplecione żywiołami słów.

Darowizna tych,
które jeszcze nie-


"Z vademecum medycyny ludowej"

Czy sen bez snów zawiąże
serdecznik na supeł - smutek
bądź melisa z zielem świętojańskim?

Słonecznie i cytrynowo pachnie rojownik
podobnie jak utarty korzeń imbiru
co parzy spierzchnięte wargi

nie naparem. Pocałunkiem.


"Na początku było Słowo, a słowo było u Boga i Bogiem było Słowo..." (Prolog Ewangelii wg św. Jana)
Wyślij Prywatną Wiadomość
Autor RE: :) Zielnik
Ola Cichy
Użytkownik

Postów: 54
Miejscowość: Kraków
Data rejestracji: 21.01.09
Dodane dnia 03.02.2018 12:56
Wyciąg z chmielu koi nerwy. A z melisy
ułatwia zasypanie.

Życie pomniejszone o vat.
Od zeszłego roku.

Na wyższych poziomach wig wzrósł
o trzy i pół procenta.
Na liście wszechczasów

chabrowo.

Piszę wiersz.
Zielone listki, rubinowe płatki
oplecione żywiołami słów.

Darowizna tych,
które jeszcze nie-
Edytowane przez Ola Cichy dnia 03.02.2018 16:35
Wyślij Prywatną Wiadomość
Autor RE: slam?
abirecka
Użytkownik

Postów: 735
Miejscowość: Wieliczka
Data rejestracji: 01.06.11
Dodane dnia 31.01.2018 18:12
Ola Cichy napisał/a:
To tylko złudna myśl.
Kropki, duże litery. Inne narodzone znaki
interpunkcyjne. Skutki twardej spacji.

Amatorszczyzna.

Improwizuję. Linijka długa,
krótka.

Nie mam wątpliwości. Prowizorki
trzymają się najdłużej.

Chciałabym wystartować w Igrzyskach.
Zaczynają się piątego lutego.
Według nieoficjalnych doniesień
lista uczestników jest już zamknięta.

Tradycyjnie piszę piórem.
Biorę odpowiedzialość
za słowo.

Bez rezerwacji.


Siewca wyszedł siać ziarno (...) gdy siał (...) padło na ziemię żyzną (Łk 8, 4.8)

a ono
SŁOWEM zakiełkowało

To SŁOWO Boże
w przemianie serca -

listeczkiem się stało

Liścia rozetka
łodyżkę kieruje -

ku Światłu

Pączka kopułka
strzela zielenią -

na biało

Zapachem
czterech żywiołów -

piszę wiersz

wiersz zadedykowany 17 września 2005 roku Księdzu Bogdanowi Korduli w podzięce za podpowiedzenie tematu :)


"Na początku było Słowo, a słowo było u Boga i Bogiem było Słowo..." (Prolog Ewangelii wg św. Jana)
Wyślij Prywatną Wiadomość
Autor RE: slam? z radości?
Ola Cichy
Użytkownik

Postów: 54
Miejscowość: Kraków
Data rejestracji: 21.01.09
Dodane dnia 31.01.2018 16:51
To tylko złudna myśl.
Kropki, duże litery. Inne narodzone znaki
interpunkcyjne. Skutki twardej spacji.

Amatorszczyzna.

Improwizuję. Linijka długa,
krótka.

Nie mam wątpliwości. Prowizorki
trzymają się najdłużej.

Chciałabym wystartować w Igrzyskach.
Zaczynają się piątego lutego.
Według nieoficjalnych doniesień
lista uczestników jest już zamknięta.

Tradycyjnie piszę piórem.
Biorę odpowiedzialość
za słowo.

Bez rezerwacji.
Edytowane przez Ola Cichy dnia 31.01.2018 17:08
Wyślij Prywatną Wiadomość
Autor RE: slam?
abirecka
Użytkownik

Postów: 735
Miejscowość: Wieliczka
Data rejestracji: 01.06.11
Dodane dnia 29.01.2018 13:58
Kazimiera Szczykutowicz napisał/a:
śmierć jest kropką
na końcu życia

w żałobnych kirach
zrodzony krzyż


narodzenie Maleńkiego
rozpoczyna się wielką literą Radości


zob.: http://www.poezja-polska.pl/fusion/readarticle.php?article_id=35635

Oj działo się wtedy; podziało ;-) Przecież w Bożym Narodzeniu i to w jego samym centrum tkwi "znak, któremu sprzeciwiać się będą".

:)))


"Na początku było Słowo, a słowo było u Boga i Bogiem było Słowo..." (Prolog Ewangelii wg św. Jana)
Wyślij Prywatną Wiadomość
Autor RE: slam?
Kazimiera Szczykutowicz
Użytkownik

Postów: 66
Miejscowość: Kielce
Data rejestracji: 06.04.14
Dodane dnia 29.01.2018 02:39
śmierć jest kropką
na końcu życia

w żałobnych kirach
zrodzony krzyż


narodzenie Maleńkiego
rozpoczyna się wielką literą Radości
Wyślij Prywatną Wiadomość
Autor RE: :)
Ola Cichy
Użytkownik

Postów: 54
Miejscowość: Kraków
Data rejestracji: 21.01.09
Dodane dnia 24.01.2018 12:15
Dziękuję.
Słowo ma zawsze wagę i moc.:)
O.
Edytowane przez Ola Cichy dnia 24.01.2018 12:32
Wyślij Prywatną Wiadomość
Autor RE: slam?
adaszewski
Użytkownik

Postów: 144
Miejscowość: Łódź
Data rejestracji: 03.11.10
Dodane dnia 23.01.2018 19:38
narodził się Chrystus dla Przybosia
mruga
jedna linijka bardzo długa
kolejna tak krótka, że bez jednej nawet spacji
narodził się jakby się kto dosiadł
mimo rezerwacji


------------------------------------------------------------------------------------------------
Olu, bardzo dziękuję za piękną odpowiedź. Wybacz moja ubogą, ale lepsze to, niż milczenie. Chyba...


adaszewski
Edytowane przez adaszewski dnia 23.01.2018 19:43
Wyślij Prywatną Wiadomość
Autor RE: slam?
Ola Cichy
Użytkownik

Postów: 54
Miejscowość: Kraków
Data rejestracji: 21.01.09
Dodane dnia 22.01.2018 20:27
Narodził się Chrystus dla Filipa. I dla mnie.
Leży w szopce na rynku. W białym sweterku.
Mruga niebieskimi oczkami.

Da pani piątaka na wino? Daję dychę.
Noga Filipa cała w strupach.

Chcę ci powiedzieć, że moc truchleje.
I gwiazda betlejemska.

Że czasami zmarli

budzą mnie nocą. Że ta kropka,
to właśnie ta kropka.

Że z tej samej Księgi jesteśmy.

Słyszę, korzenie
ciągną krew- jak wodę.
Edytowane przez Ola Cichy dnia 23.01.2018 18:42
Wyślij Prywatną Wiadomość
Autor RE: slam?
Kazimiera Szczykutowicz
Użytkownik

Postów: 66
Miejscowość: Kielce
Data rejestracji: 06.04.14
Dodane dnia 22.01.2018 10:32
Dlaczego
(ze zbioru prozy poetyckiej "Wzdłuż rozdarcia" - wydane 2017)

Gdzie człowiek stoi, tam środek jego świata. Kręcą się wokół niego gwiazdy i całe niebo. On sam także kręci się wokół siebie. Wyrasta, doskonali na wzór, gromadzi i postrzega.
Ile ma zmysłów? - to zależy od wrażliwości.
Własne ego - woli siebie niż kogoś innego.
Człowiek - PAN.

Tylko... dlaczego musi umierać (chociaż tego nie chce)?
Edytowane przez Kazimiera Szczykutowicz dnia 23.01.2018 15:02
Wyślij Prywatną Wiadomość
Autor RE: slam?
adaszewski
Użytkownik

Postów: 144
Miejscowość: Łódź
Data rejestracji: 03.11.10
Dodane dnia 20.01.2018 21:50
Chrystus - tylko w szopkach
wina - nie mniej, niż liter

kropka.
Mimo braku wielkich liter.

Co się dzieje?
Jaki sens ma ten twój upór?

Nie jedz
trupów...


adaszewski
Wyślij Prywatną Wiadomość
Autor RE: slam?
abirecka
Użytkownik

Postów: 735
Miejscowość: Wieliczka
Data rejestracji: 01.06.11
Dodane dnia 20.01.2018 17:48
Ola Cichy napisał/a:
pod schodami niebios zatrzęsienie.
aksamitu. pijanych woni.
czułych płatków bzu.

całopalenia.
jak skrzydła ćmy.


"Nasz skromny fiołek mógłby wyświadczyć ogromną przysługę poszukiwaczom metali, gdyby tylko wiedzieli...Tam gdzie pod powierzchnią ziemi znajduje się cynk, fiołki rosną bujnie i gęsto." napisała Anne-France Dautheville w "Sekretach roślin". Kraków 2017. - s.112


"Na początku było Słowo, a słowo było u Boga i Bogiem było Słowo..." (Prolog Ewangelii wg św. Jana)
Wyślij Prywatną Wiadomość
Autor RE: slam? złodziejka
Ola Cichy
Użytkownik

Postów: 54
Miejscowość: Kraków
Data rejestracji: 21.01.09
Dodane dnia 20.01.2018 10:19
pod schodami niebios zatrzęsienie.
aksamitu. pijanych woni.
czułych płatków bzu.

całopalenia.
jak skrzydła ćmy.
Edytowane przez Ola Cichy dnia 20.01.2018 13:03
Wyślij Prywatną Wiadomość
Autor RE: slam?
abirecka
Użytkownik

Postów: 735
Miejscowość: Wieliczka
Data rejestracji: 01.06.11
Dodane dnia 14.01.2018 15:06
Ola Cichy napisał/a:
w dniu 13.01 Ola Cichy napisała:

i uzupełniła...

W zwolnionym tempie.
Zalokowała w celu wiadomo... reklamowym.

PEŁNA WERSJA

TEATRZYK "MATRIX-REAKTYWACJA"

ma zaszczyt przedstawić

"Być albo nie"

Występują:

SKI- jako kierownik budowy pomnika
WSKI- kurator przyszłej wystawy
PAN COGITO- największy przegrany
POMAZANIEC- pretendent do

PÓŁNAGA DZIEWOJA- maniaczka medialna
OSOBA ZWANA BABCIĄ- rola do ustalenia

ROBOTNICY- ochotnicy z publiczności (typ żylastego kowala)
EKIPA TELEWIZYJNA; dziennikarka (ta ruda), operator (skład lokalny)

Scena w półmroku.
Z prawej strony wyłania się grupka 4 robotników (typ według opisu- dla chętnych ekspozycja klaty- Opakowania Zbiorcze zoo, Szczecinek Klonowa 2). Na podnośniku marmurowy postument (Czarna Maria). Po wycentrowaniu robotnicy opuszczają postument, rozbieraj klatę i odchodzą na bok.

Nadchodzą WSKI, SKI w pomarańczowych kaskach.
Światło na postument.

WSKI
(wyraźnie do Ski)

No to Błoński. Bez dwóch zdań.
Takie mam przeczucia.

(rozgląda się z niesmakiem po placyku)

Co za błoto!
Trzeba posprzątać. Toto.

(Kiwa na stojących. Przystępują.)

SKI
(zirytowany)

Jako kurator protestuję.

(Robotnicy z nadzieją unoszą głowy znad mioteł. Przerywają sprzątanie.)

W teczce jest Wyka!

WSKI
(Poprawia krawat. Robotnicy z rozczarowaniem wracają do przerwanej czynności. Jeden ewidentnie odstaje.)

Tiaaaaa... coś tu tyka.

(Rozgląda się zaniepokojony. Jeden z pracowników grzebie podejrzanie w kieszeni.)

SKI
(prześmiewczo)

Omamy...

(Spostrzega Półnagą Dziewoję w stroju służbowym. Zmienia ton.)

Wyobraźni...
Jaźni...

(Nieco zmieszany. Spogląda na dziewoję sunącą w kierunku postumentu)

Tak.Trzeba to załatwić zanim odsłonią pomnik.

cd.nastąpi

:)

cd.

Ku zaskoczeniu.

Wski rusza, przyspiesza w okolicy i wyprzedza zdezorientowaną Dziewoję.
Ski dołącza, wyjmuje z teczki projekt tablicy pamiątkowej. Przymierza.
Odwraca się i przymierza. Wski podąża wzrokiem. Kiwa z dezaprobatą głową.
Wychodzą machając w zdenerwowaniu rękami.
Robotnicy również.

Dziewoja rusza ponownie. Obchodzi postument z lewej strony. Wraca. Robi pozy.
Ktoś nadchodzi.
Dziewoja zastyga.

Słychać szuranie kapci i stłumione chrząknięcie; hm,hm...

Wchodzi Pan Cogito. W piżamce. Szczęka w kieszonce.

PAN COGITO;
Hm,hm...

(Sięga ręką o kieszonki. Wyjmuje szczękę. Przymierza. Się. Sięga ponownie do kieszonki. Rezygnuje. Znudzony?)

Słychać skradanie. Pan Cogito i Dziewoja nikną w cieniu.

Przy postumencie pojawia się jeden z robotników. Z drabinką (stopni trzy). Przystawia. Wdrapuje się na postument. Zdejmuje triumfalnie kombinezon. Ujawnia tożsamość Pomazańca. Wydaje triumfalne; hę, hę...

POMAZANIEC
Hę, hę...

(wysuwa lewą nogę)

Hę!


Nieruchomieje.
Z cienia wyłania się Dziewoja w cekinowej mini. Podkrada się do drabinki. Wspina.

Pomazaniec prezentuje.
Miny i pozy.
Półnaga Dziewoja lokuje. Cekinowa mini, śledzik jednowersowy w prawej ręce.

Błysk flesza z cienia.

Z góry zjeżdża pusty kosz Melpomene. Dziewoja wsiada.W tle ORŁA CIEŃ.
Kosz rusza powoli.

GŁOS Z GÓRY
(zirytowany)

Co za baby! Przeca mówiłem, że kosz się zarwie!
Zrzucamy kilogramik!

Dziewoja upuszcza srebrną tacę ze śledzikiem.

Ekipa telewizyjna rejestruje.
Ruda potrząsa włosem.

Śledzik chlupie na betonik.

Zaskoczony Pomazaniec zmienia nogę.
Kosz mknie w górę.

Z kulis słychać głos nachodzącego SKI

SKI
A pan tu czegoooo...?

KURTYNA

Gaśnie światło.
Zdezorientowana publiczność wychodzi.

Na scenie pojawia się zakapturzona postać (znana jako Maria J.).
Wyciąga spray. Grafituje kurtynę.
Z półmroku wyłania się napis w srebrnym kolorze:

DAJMONION

Postać(znana jako Maria J.) znika za drzwiami z napisem EXIT,

gdy niczym niezrażona Dama Trefl przywołuje do porządku Pana Cogito, przypominając temu i "widzącemu", i "wołającemu" [niekiedy szeptem], iż:

I. HERRN COGITO'S DICHTUNG

O niej nie powie nic
zbiedzona maciejka o pijanej woni
użyczonej przez aldehydowe floksy -

zawsze gdy na niebie bladoliliowym
fioletowa pełnia

II. "A może spróbować przeżyć własną śmierć?" (Cesarz Karol V Habsburg)

Słoneczniej lub pochmurniej
Gorzej bo lepiej nie będzie
Głupiej. O to na pewno

kiedy spiczastym uchem elfa
łowię pogłosy konkretnych słów
umoszczonych pod schodami niebios

tę prawdę natchnioną co żywi się bezpyłem
i rezedą rozsianą pośród spalonych
mostów niemożliwych do przejścia


III. PRZESZŁOWIECZNE FIOŁKI

W sadach ich rosło najwięcej -

Pod kasztanami
zatrzęsienie aksamitnej woni
jak jedwabna cisza


IV. ŻYCIE POZAGROBOWE. CMENTARZ ŁYCZAKOWSKI

Anioł uśmiecha się chłopcem
z grobu sprząta liście przepalone znicze
ściera wilgoć flanelowym skrzydłem

Pachnie wetiwerem

V. FANTOM

obrys męskiej sylwetki
w listopadowym roztworze
z poświaty krakowskich ulic

gdzie ślepookienne kamienice
oparte o mury -
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
płyną do morza starowiślną


"Na początku było Słowo, a słowo było u Boga i Bogiem było Słowo..." (Prolog Ewangelii wg św. Jana)
Edytowane przez abirecka dnia 14.01.2018 15:09
Wyślij Prywatną Wiadomość
Autor RE: slam? kopia zapasowa:)
Ola Cichy
Użytkownik

Postów: 54
Miejscowość: Kraków
Data rejestracji: 21.01.09
Dodane dnia 14.01.2018 10:45
w dniu 13.01 Ola Cichy napisała:

i uzupełniła...

W zwolnionym tempie.
Zalokowała w celu wiadomo... reklamowym.

PEŁNA WERSJA

TEATRZYK "MATRIX-REAKTYWACJA"

ma zaszczyt przedstawić

"Być albo nie"

Występują:

SKI- jako kierownik budowy pomnika
WSKI- kurator przyszłej wystawy
PAN COGITO- największy przegrany
POMAZANIEC- pretendent do

PÓŁNAGA DZIEWOJA- maniaczka medialna
OSOBA ZWANA BABCIĄ- rola do ustalenia

ROBOTNICY- ochotnicy z publiczności (typ żylastego kowala)
EKIPA TELEWIZYJNA; dziennikarka (ta ruda), operator (skład lokalny)

Scena w półmroku.
Z prawej strony wyłania się grupka 4 robotników (typ według opisu- dla chętnych ekspozycja klaty- Opakowania Zbiorcze zoo, Szczecinek Klonowa 2). Na podnośniku marmurowy postument (Czarna Maria). Po wycentrowaniu robotnicy opuszczają postument, rozbieraj klatę i odchodzą na bok.

Nadchodzą WSKI, SKI w pomarańczowych kaskach.
Światło na postument.

WSKI
(wyraźnie do Ski)

No to Błoński. Bez dwóch zdań.
Takie mam przeczucia.

(rozgląda się z niesmakiem po placyku)

Co za błoto!
Trzeba posprzątać. Toto.

(Kiwa na stojących. Przystępują.)

SKI
(zirytowany)

Jako kurator protestuję.

(Robotnicy z nadzieją unoszą głowy znad mioteł. Przerywają sprzątanie.)

W teczce jest Wyka!

WSKI
(Poprawia krawat. Robotnicy z rozczarowaniem wracają do przerwanej czynności. Jeden ewidentnie odstaje.)

Tiaaaaa... coś tu tyka.

(Rozgląda się zaniepokojony. Jeden z pracowników grzebie podejrzanie w kieszeni.)

SKI
(prześmiewczo)

Omamy...

(Spostrzega Półnagą Dziewoję w stroju służbowym. Zmienia ton.)

Wyobraźni...
Jaźni...

(Nieco zmieszany. Spogląda na dziewoję sunącą w kierunku postumentu)

Tak.Trzeba to załatwić zanim odsłonią pomnik.

cd.nastąpi

:)

cd.

Ku zaskoczeniu.

Wski rusza, przyspiesza w okolicy i wyprzedza zdezorientowaną Dziewoję.
Ski dołącza, wyjmuje z teczki projekt tablicy pamiątkowej. Przymierza.
Odwraca się i przymierza. Wski podąża wzrokiem. Kiwa z dezaprobatą głową.
Wychodzą machając w zdenerwowaniu rękami.
Robotnicy również.

Dziewoja rusza ponownie. Obchodzi postument z lewej strony. Wraca. Robi pozy.
Ktoś nadchodzi.
Dziewoja zastyga.

Słychać szuranie kapci i stłumione chrząknięcie; hm,hm...

Wchodzi Pan Cogito. W piżamce. Szczęka w kieszonce.

PAN COGITO;
Hm,hm...

(Sięga ręką o kieszonki. Wyjmuje szczękę. Przymierza. Się. Sięga ponownie do kieszonki. Rezygnuje. Znudzony?)

Słychać skradanie. Pan Cogito i Dziewoja nikną w cieniu.

Przy postumencie pojawia się jeden z robotników. Z drabinką (stopni trzy). Przystawia. Wdrapuje się na postument. Zdejmuje triumfalnie kombinezon. Ujawnia tożsamość Pomazańca. Wydaje triumfalne; hę, hę...

POMAZANIEC
Hę, hę...

(wysuwa lewą nogę)

Hę!


Nieruchomieje.
Z cienia wyłania się Dziewoja w cekinowej mini. Podkrada się do drabinki. Wspina.

Pomazaniec prezentuje.
Miny i pozy.
Półnaga Dziewoja lokuje. Cekinowa mini, śledzik jednowersowy w prawej ręce.

Błysk flesza z cienia.

Z góry zjeżdża pusty kosz Melpomene. Dziewoja wsiada.W tle ORŁA CIEŃ.
Kosz rusza powoli.

GŁOS Z GÓRY
(zirytowany)

Co za baby! Przeca mówiłem, że kosz się zarwie!
Zrzucamy kilogramik!

Dziewoja upuszcza srebrną tacę ze śledzikiem.

Ekipa telewizyjna rejestruje.
Ruda potrząsa włosem.

Śledzik chlupie na betonik.

Zaskoczony Pomazaniec zmienia nogę.
Kosz mknie w górę.

Z kulis słychać głos nachodzącego SKI

SKI
A pan tu czegoooo...?

KURTYNA

Gaśnie światło.
Zdezorientowana publiczność wychodzi.

Na scenie pojawia się zakapturzona postać (znana jako Maria J.).
Wyciąga spray. Grafituje kurtynę.
Z półmroku wyłania się napis w srebrnym kolorze:

DAJMONION

Postać(znana jako Maria J.) znika za drzwiami z napisem EXIT.
Edytowane przez Ola Cichy dnia 14.01.2018 10:59
Wyślij Prywatną Wiadomość
Autor RE: :)anonsik
Ola Cichy
Użytkownik

Postów: 54
Miejscowość: Kraków
Data rejestracji: 21.01.09
Dodane dnia 14.01.2018 10:38
Abi:)

TO JEST SWOBODA I SWADA WYPOWIEDZI:)))))))))))

Po burzy. Początek- Bardzo się mi podoba.

Pozdrowionka.
Ola.
Edytowane przez Ola Cichy dnia 14.01.2018 11:01
Wyślij Prywatną Wiadomość
Autor RE: slam?
abirecka
Użytkownik

Postów: 735
Miejscowość: Wieliczka
Data rejestracji: 01.06.11
Dodane dnia 14.01.2018 09:11
Ola Cichy napisał/a:
TEATRZYK "MATRIX-REAKTYWACJA"

ma zaszczyt przedstawić

"BYĆ ALBO NIE BYĆ"

Występują:

SKI- jako kierownik budowy pomnika
WSKI- kurator przyszłej wystawy
PAN COGITO- największy przegrany
POMAZANIEC- pretendent do

PÓŁNAGA DZIEWOJA- maniaczka medialna
OSOBA ZWANA BABCIĄ- rola do ustalenia

ROBOTNICY- ochotnicy z publiczności (typ żylastego kowala)
EKIPA TELEWIZYJNA; dziennikarka (ta ruda), operator (skład lokalny)

Scena w półmroku.
Z prawej strony wyłania się grupka 4 robotników (typ według opisu- dla chętnych ekspozycja klaty- Opakowania Zbiorcze zoo, Szczecinek Klonowa 2). Na podnośniku marmurowy postument (Czarna Maria). Po wycentrowaniu robotnicy opuszczają postument, rozbieraj klatę i odchodzą na bok.

Nadchodzą WSKI, SKI w pomarańczowych kaskach.

WSKI
(wyraźnie do Ski)

No to Błoński. Bez dwóch zdań.
Takie mam przeczucia.

(rozgląda się z niesmakiem po placyku)

Co za błoto!
Trzeba posprzątać. Toto.

(Kiwa na stojących. Przystępują.)

SKI
(zirytowany)

Jako kurator protestuję.

(Robotnicy z nadzieją unoszą głowy znad mioteł. Przerywają sprzątanie.)

Tu w teczce jest Wyka!

WSKI
(Poprawia krawat. Robotnicy z rozczarowaniem wracają do przerwanej czynności. Jeden ewidentnie ostaje.)

Tiaaaaa... coś tu tyka.

(Rozgląda się zaniepokojony. Jeden z pracowników grzebie podejrzanie w kieszeni.)

SKI
(prześmiewczo)

Omamy...

(Spostrzega Półnagą Dziewoję w stroju służbowym. Zmienia ton.)

Wyobraźni...
Jaźni...

(nieco zmieszany)

Tak.Trzeba to załatwić zanim odsłonią pomnik.

(Spogląda na dziewoję sunącą w kierunku postumentu.)

Cd. nastąpi...


w tym czasie znudzony Pan Cogito-Hermes bierze w ramiona Lidię z Tiatyry, która kiedyś...

w życiu Lidii był pan Cogito niczym ów przechodzień-przybysz spotykany co rusz w zabytkowym miasteczku. Na rynku, w katedrze, parku, na moście, poczcie, w kafejce, nie opodal miejskiej przychodni.

Istniał, ale ona za nim nie tęskniła. Nawet po jego odejściu, w przepowiedzianym przezeń epilogu burzy, to także i tę nieodwracalną przecież (nie)obecność Poety uznała za najbardziej oczywistą.

Pan Cogito był poetą, czyli posiadał wszelkie związane z teoretycznym poetyzowaniem cechy zewnętrzne. Uwodziciel, niekiedy brat-łata; pijący oraz palący; w miarę przystojny; przeważnie zamyślony w otoczeniu książek albo inszych utensyliów z rodzaju stojącej lampy na pisarskim biurku, dlatego i nastoletnia Lidka też przez jakiś czas chciała być do niego podobna, zwłaszcza że od piątego roku życia sama próbowała pisywać wierszopodobne teksty.

Pana Cogito rozpoznałaby wszędzie; tak samo jak wtedy, gdy pod koniec lutego w drugiej połowie ubiegłego wieku udała się z mamą Natalią na pogrzeb kuzynki.

Pani Natalia po wyjątkowo wnikliwym przestudiowaniu wszystkich dostępnych dlań rozkładów jazdy, chcąc nie chcąc, musiała zaakceptować bezpośrednie połączenie relacji Przemyśl - Kraków - Wrocław. Wszak bez szaleństw: pociągiem osobowym, w przedziale drugiej klasy. Na szczęście obu paniom przysługiwała kolejowa zniżka. Za posiłek musiały wystarczyć anyżowe herbatniki i miętowe dropsy. Pół gorzka herbata chlupotała w kwaterkowym termosie wyłącznie z uwagi na Lidkę, której często zasychało w gardle.

A pociąg jak pociąg: brudny, przesycony słodkawym odorem machorki, rozklekotany oraz nieprzytulny. Współpasażerowie równie odpychający niczym ów środek lokomocji, tylko panie: Natalia oraz Lidia zupełnie inne, niby z odległej planety dawnego świata, o którym to świecie napisze po dziesiątkach lat jeden z najwierniejszych czytelników Lidii:

"Nie pisałem tego wcześniej, ale Lidio, Twoja twórczość zalatuje mi pewną manierą. Może nie arystokratyczną, ale na pewno jakichś patrycjuszowskich środowisk. Emanuje z niej pogarda dla prostactwa, także czerpania przyjemności z płytkich rozrywek, ulegania żądzom i pokusom. Może Ty i jesteś za dobrą zmianą, ale jesteś przede wszystkim ponad nimi. Gdzieś wyżej stoisz niż cała ta dobra zmiana. Ona Ciebie jakby nie dotyczy, ale popierasz ją z tylko dla siebie wiadomych względów. Zdaje mi się, że chodzi Tobie o pewien porządek świata, na którego szczytach się plasujesz. Przecież Ty musisz widzieć tych dobrozmianowych administratorów, bo Ty dużo widzisz. Musisz choć czasami czuć absmak. Ale oficjalnie to, Ty się koncentrujesz na prostytucji, która była, jest i będzie oraz na tym, że ktoś chlapie ozorem dla złośliwości, z cynizmu, dla pieniędzy, z głupoty, itd... I obarczasz tymi ogólnoludzkimi przywarami wyłącznie tych, którzy się nie wpisują w Twój porządek. Obyś się nie pomyliła..."

Lecz Lidia myliła się rzadko, zresztą analogicznie do wywoływanego intuicją "swego" Pana Cogito, którego twarz pojawiła się nagle w otwartym oknie osobowego pociągu relacji Przemyśl - Kraków - Wrocław w chwili, kiedy obie pasażerki zasiedlały wyziębiony i śmierdzący przedział.

Na włosach i rzęsach poety osiadł wilgotny śnieg, ale on tym wcale niezrażony, przekazywał swoim rozmówcom to, co miał im do zakomunikowania. Zaś pani Natalia nie omieszkała się przy tej okazji łzawo usmarkać usłyszawszy tegoż głos:

- Ta jak tyn pan pu lwowsku śliczni mówi - zaciągnęła śpiewnie i kresowo, równocześnie pociągając zaczerwienionym od chłodu klasycznie prostym nosem - Lidzia, ta ty słyszysz aniołku?

Oczywiście, że aniołkiem nazywana Lidzia słyszała, ponieważ Lidzia mówiła podobnie, co ją zawsze niezmiernie peszyło.

Teraz jednak pociąg odjechał, poeta został na peronie, jego koledzy wyszli na papierosa. Pani Natalia profilaktycznie chlipała w kątku, Lidia natomiast widziała oczami wyobraźni siebie z nim - Panem Cogito pod rękę - podążającą zabłoconymi krakowskimi ulicami za drugą obwodnicę.

Bowiem Lidia całe życie myślała obrazami, dzięki czemu i wizję perspektywy spędzenia kolejnych kilkunastu godzin: najpierw w dworcowej poczekalni a następnie siedząc na schodach realności, w której mieszkali kuzynostwo (żeby żałobnikom nie sprawiać kłopotów, zdecydowała pani Natalia) wolała zastąpić czymś o ileż piękniejszym, bardziej kreatywnym, romantycznie niedopowiedzianym jak ta jej symboliczna wędrówka z poetą znikąd donikąd aż do miejsca, w którym miała się spełnić ich wspólna miłosna przygoda w bliżej niezlokalizowanym sublokatorskim pokoju.

A śnieg padał i padał; a w przedziale się rozgrzewało do upału; a pociąg ślimaczo turkotał do celu; a Lidia wstrząsana dreszczami co rusz przysypiała; a pani Natalia tradycyjnie zesznurowawszy swoje wąskie usta, bardzo niebiesko spoglądała w zamkniętą przedziałem przestrzeń.

Naturalnie sny jako sny towarzyszyły i Panu Cogito. Bywało, że "wstydliwe", w których prosił on (wierszem) bliżej nieokreślone "dobre duchy" o to, by te nie odtrącały go, bowiem " zbyt długo błądził on - Pan Cogito po oceanach i gwiazdach, ponad miarę strudzony." No i te "dobre duchy" wysłuchiwały nie tylko Pana Cogito; ponadto te "dobre duchy" uchroniły też i panią Natalię oraz jej córkę Lidię przed tym, co miało je spotkać nim pojawiłyby się na pogrzebie.

Tymczasem tak wtedy jak przez następne lata, to i Pan Poeta Cogito, i Lidia szli mentalnie jednakowym, marszowym krokiem. Zawsze ze sobą oraz obok siebie, ponieważ wszystkie ich fascynacje wraz z dogłębnie pojmowaną estetyką były częstokroć tożsame, o ile nie identyczne. Głównie w wymowie i przesłaniu, gdyż jego światowe podróże z jej lokalnymi peregrynacjami na podmiejskie łąki przynosiły bliźniacze konkluzje, które czytelnicy odbierali jako utwory dla nich specjalnie napisane. Nigdy nie poznali się osobiście; w każdym razie - chyba na zasadzie zjawiska osmozy - "się" przeczuwali oraz "siebie" wyczuwali.

W równe trzy lata po przeprowadzce Pana Cogito do Równoległego Świata, a mianowicie 28 lipca 2001 roku o godzinie piątej nad ranem, podczas przedrannej burzy Lidia śni, że:

Hermes bez psa pod spadającą gwiazdą
rozmaite postaci przybiera -

Ta ze snu
jest kalekim starcem
który ją chwycił w ramiona

by jak złoty trzmiel
penetrować wnętrze róży
ale sflaczał przy najpierwszym podejściu

Została podarta szmizjerka
-- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
i wiersz zapisany na jawie

Hermes, ulubiony mitologiczny bóg Lidii, do tej pory stara się nakładać na archiwalne podobizny Pana Cogito swą facjatę równie zmienną jak zmienną bywają tafla akwenu lub poruszenia ognia. Albowiem w tych odsłonach ruchliwego jak rtęć bożka jawi się Pan Cogito niby kpiarz i łobuziak, marzyciel, myśliciel, podrywacz, intelektualista, skaut, romantyk, zafrasowany świątek, turysta, terapeuta, aktor, wreszcie wyrobnik słowa. Lecz równocześnie wciąż ten sam Pan Cogito zdarłszy kalejdoskopową maskę boga od spraw nie zawsze legalnych interesów, prezentuje jeszcze inną, zresztą najprawdziwszą twarz srebrnego księżyca, kiedy następuje:

Po burzy. Początek

Kolorem bazaltu obsydianu połyskiem
błyszczy zaświecie Pana Cogito
W nim akurat nic się nie dzieje
co bezwarunkowo dziać się powinno

Tu srebrem Światło korytarz punktuje
i deszczem śpiewają jednostajne cisze
Migocą horyzontem pasiaste witraże
czerwień w nich niebieska którą był podmienił

fiołkowy ametyst
na banię choinkową
otwieraną jak kłódkę
Bożym palcem

Wcześniej wszelako, oczywiście bez wiedzy oraz udziału Lidii, wiódł sobie Pan Cogito wielce pracowite, jakkolwiek niezbyt ustabilizowane, życie. Z kamieniem się identyfikował, najchętniej z piaskowcem, zmieniającym - w zależności od pory dnia i nastroju - swą jasnoszarą barwę. Nie było mu również obce - tęsknotą nazywane - cierpienie, które w momencie, gdy go dopadało, to kazało mu eksplorować w rozdeszczoną jesień liszajowate domiszcza wielkomiejskich peryferii.

Zawsze wyalienowany, często rozważał zachodzące różnice pomiędzy głosami ludzkimi a oddźwiękami natury. Biadając nad przypuszczalną znikomością sennych marzeń analizował dogłębnie estetykę hałasu i niepohamowany rozkwit magii.

Nieobcą też mu była lektura osobliwych listów, podobnie rozważania na temat odkupienia. Bardziej pociągały go jednak myśli o piekle, bo w tym konkretnym przypadku jego wyobrażenie komfortowego inferna stawało się dlań swoistym pokuszeniem świętego Antoniego Pustelnika, ponieważ Belzebub - miłośnik sztuk pięknych - zdaniem Pana Cogito inaczej odnosi się do artystów niż do pospolitych potępieńców.

Zrezygnowawszy z wszelkiego aprioryzmu, Pan Cogito zaproponował postawę poznawczą. W końcu - wydedukował - przecież zarówno antyczna jak i chrześcijańska idea harmonii zostały oparte na - nie wynikającym z żadnego doświadczenia - systemie. Dodajmy: układzie, w którym sednem porządku pozostanie zawsze piękno. Czyli: Pan Cogito w poszukiwaniu filozoficznych podstaw tego ogólnego ładu w stoickiej harmonii świata, wprowadził do własnego poetyckiego kręgu cały szereg mitologicznych odniesień, mających mu posłużyć przy budowie nowych znaczeń.

Gdyby więc powiedziano Panu Cogito, iż pewna, cokolwiek egzaltowana pani ochrzczona greckim imieniem Lidia, i - analogicznie do niego - pochodząca z tego samego, zrabowanego przez barbarzyńców - zawsze wiernego Rzeczypospolitej - Miasta, zaliczy go do niemałej rzeszy proroków, to na pewno sam Zainteresowany obśmiałby się homerycko.

On, który z uporem maniaka krążył po orbitach empirii. Pan Cogito - poeta; Pan Cogito - z Bożego przyzwolenia i osobistego upodobania - nomada; Pan Cogito - obrazoburczy egzegeta świętych wersetów biblijnych: tak już, od razu, natychmiast, niby kto, jakiś brodaty "prorok"?

Tak, prorok, najprawdziwszy z prawdziwych, bowiem niegustujący w metaforach Pan Cogito identycznie do tych biblijnych "posłanych" uczył gimnastyki wyczynowej gwarantującej zachowanie wyprostowanej pozycji podczas ustawicznego dawania świadectwa niezłomnej wierności:

"Poeci także mają jakieś szczególne uczestnictwo w misji prorockiej" powiedział 5 września 1993 roku Jan Paweł II podczas spotkania z Polakami w Wilnie, w kościele Świętego Ducha.

Sama Lidia postępowała paralelnie, choć za każdym razem inaczej. Jej nostalgia zamknęła się we wspomnieniach najbliższych, którzy przekazawszy jej swą gryzącą tęsknotę, sami z racji wieku oraz nieuchronności przemijania zdążyli przejść na Tamtą Stronę. Dlatego więc i u niej, niczym u Pana Cogito, równie podobne stymulujące ją cierpienia.

Tęsknota za miastem, w którym nigdy cieleśnie nie była, nie będzie i w swoim doczesnym życiu - najprawdopodobniej - tego Miasta nie odzyska. Ponadto Lidia, zgodnie z jednakowymi do Pana Cogito, zapatrywaniom również nie ulegała naciskom jakiejkolwiek poprawności.

Czytelnicy nazwali ją "prorokinią", ponieważ potrafiła otworzyć się na prawdę, przekazując tę prawdę niejako w myśl słów papieża Pawła VI:

"Dziś świat nie słucha nauczycieli, lecz świadków. O ile słucha nauczycieli, to dlatego że są oni świadkami."

Lidii słuchali; oczywiście nie wszyscy. Mimo to odważna w podejmowaniu decyzji i działaniu, bez większego trudu umiała odnaleźć sobie właściwe sposoby "przemawiania", "widzenia" oraz "przepowiadania".

I tak Hermes - Pan Cogito odnalazł po własnym "epilogu burzy" tę, wokół której duchowo orbitował w jej własnym śnie; Lidia z kolei wcale nie potrzebowała go szukać, bo już dawno i bez Pana Cogito świetnie sobie radziła. Wierna bowiem przekazanemu jej przez świętego Pawła Apostoła nauczaniu, pojęła doskonale, że "...smutek, który jest z Boga dokonuje nawrócenia ku zbawieniu (...) Smutek zaś z tego świata sprawia śmierć" (2 Kor 7,10).


"Na początku było Słowo, a słowo było u Boga i Bogiem było Słowo..." (Prolog Ewangelii wg św. Jana)
Wyślij Prywatną Wiadomość
Autor RE: slam? Dla kogo?
Ola Cichy
Użytkownik

Postów: 54
Miejscowość: Kraków
Data rejestracji: 21.01.09
Dodane dnia 13.01.2018 23:13
TEATRZYK "MATRIX-REAKTYWACJA"

ma zaszczyt przedstawić

"Być albo nie"

Występują:

SKI- jako kierownik budowy pomnika
WSKI- kurator przyszłej wystawy
PAN COGITO- największy przegrany
POMAZANIEC- pretendent do

PÓŁNAGA DZIEWOJA- maniaczka medialna
OSOBA ZWANA BABCIĄ- rola do ustalenia

ROBOTNICY- ochotnicy z publiczności (typ żylastego kowala)
EKIPA TELEWIZYJNA; dziennikarka (ta ruda), operator (skład lokalny)

Scena w półmroku.
Z prawej strony wyłania się grupka 4 robotników (typ według opisu- dla chętnych ekspozycja klaty- Opakowania Zbiorcze zoo, Szczecinek Klonowa 2). Na podnośniku marmurowy postument (Czarna Maria). Po wycentrowaniu robotnicy opuszczają postument, rozbieraj klatę i odchodzą na bok.

Nadchodzą WSKI, SKI w pomarańczowych kaskach.
Światło na postument.

WSKI
(wyraźnie do Ski)

No to Błoński. Bez dwóch zdań.
Takie mam przeczucia.

(rozgląda się z niesmakiem po placyku)

Co za błoto!
Trzeba posprzątać. Toto.

(Kiwa na stojących. Przystępują.)

SKI
(zirytowany)

Jako kurator protestuję.

(Robotnicy z nadzieją unoszą głowy znad mioteł. Przerywają sprzątanie.)

W teczce jest Wyka!

WSKI
(Poprawia krawat. Robotnicy z rozczarowaniem wracają do przerwanej czynności. Jeden ewidentnie odstaje.)

Tiaaaaa... coś tu tyka.

(Rozgląda się zaniepokojony. Jeden z pracowników grzebie podejrzanie w kieszeni.)

SKI
(prześmiewczo)

Omamy...

(Spostrzega Półnagą Dziewoję w stroju służbowym. Zmienia ton.)

Wyobraźni...
Jaźni...

(Nieco zmieszany. Spogląda na dziewoję sunącą w kierunku postumentu)

Tak.Trzeba to załatwić zanim odsłonią pomnik.

(Spogląda na Dziewoję sunącą w kierunku postumentu.)

Cd.nastąpi...

:)
Edytowane przez Ola Cichy dnia 14.01.2018 11:04
Wyślij Prywatną Wiadomość
Strona 1 z 7 1 2 3 4 > >>
Skocz do Forum:
Współpracują z nami

agencja zatrudnienia

REKLAMA GOOGLE

Pajacyk
[www.pajacyk.pl]
IMAK
VIDEO MAGAZYN
ostatnie wydanie
GRUDZIEŃ 2013

I M A K
internetowy magazyn kulturalny

Logowanie
Nazwa Użytkownika

Hasło



Nie jesteś jeszcze naszym Użytkownikiem?
Kilknij TUTAJ żeby się zarejestrować.

Zapomniane hasło?
Wyślemy nowe, kliknij TUTAJ.
Aktualności
XII Ogólnopolski Kon...
Informacja moderacji...
OKP "O Trzos Króla E...
bez limitu
Zaproszenie... czyli...
Listopadowy mini-kon...
Wyniki wrześniowego ...
Wyniki sierpniowego ...
Październikowy mini-...
"U Szymborskiej" - Z...
Użytkownicy
Gości Online: 9
Brak Użytkowników Online

Zarejestrowanych Użytkowników: 5 848
Nieaktywowani Użytkownicy: 3
Najnowszy Użytkownik: Szymon Kuba

nie ponosimy żadnej odpowiedzialności za treść wpisów
dokonywanych przez gości i użytkowników serwisu

PRAWA AUTORSKIE ZASTRZEŻONE

copyright © korgo sp. z o.o.
witryna jako całość i poszczególne jej fragmenty podlegają ochronie w myśl prawa autorskiego
wykorzystywanie bez zgody właściciela całości lub fragmentów serwisu jest zabronione
serwis powstał wg pomysłu Piotra Kontka i Leszka Kolczyńskiego

37418795 Unikalnych wizyt

Powered by PHP-Fusion v6.01.7 © 2003-2005