przez te wszystkie glony kolageny pealingi

nie czuję nic. paznokieć drasnął adapter -

adapter dał się drasnąć. miriady chwil stukają

po kamieniach. coś się układa w stos

kostek kosteczek, mizdrzy się pień atomów

do lustra - uwięziona w ciele samowola

głowy. chciałoby się powiedzieć - wracaj,

bo jesteś jedna z tych "lokomotyw", choć

grasz nieczysto. to właśnie jest owo "nic"

co robi krzywdę w poincie - i zresztą za późno.

TRZY SZYBKIe KROKI ~ klamka. trzeba

mieć cel, do diabła, wpuszczę trochę światła