"My, ludzie, ostrzymy się na kamieniu szlifierskim bólu
i konieczności..." H.G. Wells, 1895r



Stepem wyją, zaprzęgiem lat, śladem
Złotej Ordy gnają
spuszczone psy cierpień,
zmierzwionych wichrów, szare wilki pragnień.
Niczym Rabguzi,
"wędrujący po pustyni grzechu",
węszą i tropią fałsz
- kiedy kłamią słowa,
tylko czyny
i milczenie - zna prawdę.

Nocą śmiałe marzenia,
wciąż mizerne za dnia.
Nie na żarty, przestraszone życiem
karły chceń
- pochlebstwem starego głodu, w kolejce
nieszczęsnych po złudę,
pośród ścian głuchych, spękanych
- bezradne, nawykiem nieme,
z nieszczęściem
o szczęściu gadają.

Spragnionym, nadzieja i niedosyt
- zuchwałość myśli stopom.
Wkoło, szczegóły przeraźliwe - kupne
gwiazd wyuzdanie,
obłęd wynaturzeń i zbłąkane zaimki,
amnezja i prostactwo,
bełkot bezprawia,
sidła kłamstw, zgiełk i zamęt,
radość, ból i przemijanie
- śmierci
i nie-śmierci obfitość.

Interes, miewa interes, w obcym interesie
- jawne słowa... nie waluta?
Młyn, jak brakującym,
dni waży
i miele piachem.

Oswojonym,
pod nierychliwą, śniętą powieką
- szczegóły
bardziej... upiorne.