Więc znów nie ma czym oddychać. Powietrze
jest ciężkie, jakbyśmy stali oko w oko
ze śmiercią i nie było widać twarzy. Dym
buduje tamę na gardle, schnie i można

podawać go z pocałunkami, rozcieńczać
śliną spod języka. Pokazywać jak odległy
punkt, albo bliznę w okolicach serca.
To właśnie może być szczęście, którego

nie musisz nikomu udostępniać. Więc
niedopałki, które łaszą się do ziemi,
zostawiają ślady wypełnione krwią

i powietrzem.