Piórem lekkim jak niewinność
Słowa na kartce rozmażę
Tak będzie czynić powinność
Zrobi wszystko co mu każę

Przyspieszę oddech stworzenia
Nadam mu szare barwy
Odbiorę mu jego marzenia
Będzie pożądało farby

Może jestem za okrutna
Staram się być nieuchwytna
Lecz miłością zbyt rozrzutna
Powiedz, że nie jestem sprytna

Ktoś już namalował ten świat
Ja kreuję inny - własny
Jego jest piękny niczym lilii kwiat
A mój porastają chwasty

Cherubowie uciekali
Pozostały po nich miecze
Zapewne się złości bali
Którą ja chorze kaleczę

W tym ogrodzie pesymizmu
Brakuje wciąż kilku rzeczy
Tak najbardziej altruizmu
Znów logika sobie przeczy...

Zniszczę go i rzucę w ogień
Zginie szarość, może stworzenie
Słowa strawi krwawy płomień
Nawet już puste więzienie...