Nocą świat przestaje istnieć
uwypukla się absurd
Niedorzeczność drogi mlecznej
nakreślonej poduszką ust kochanka

Oczy przyjaciół mrużą blask księżyca
zieleń czerni się nadzieją
Kofeina przestaje smakować Latte
zaczyna krzyczeć w żyłach Expresso

Noc zaskakuje mnie
spaczonym wodnym odbiciem idei
Ławką jak dom na Tumskim
I nurtem wezbranym myśli

Już mnie nie ma
Zamykam oczy by zobaczyć gwiazdy
Uśmiech nakreśla odpływanie