Nie pamiętasz mnie?
Razem zrywaliśmy z drzewa nadziei
Soczyste owoce,
Które wysychały w dotknięciach rąk.

Razem płynęliśmy rwąca rzeką,
Czasami pod prąd;
Wpadliśmy razem w bagniste błoto,
Ale ktoś podał pomocną dłoń.

Razem zdobyliśmy górę przyjaźni
Wspinając się kamienną drogą,
Dotknęliśmy obłoków- oddechu wieczności...
I spadliśmy osobno...

Płyniemy teraz każde inną rzeką,
Zdobywamy góry zapomnienia,
Owoce nadziei obumarły dawno...
Żyjemy w krainie milczenia.

Trzeba zapomnieć nurt dawnej rzeki
I nie pomylić z nowym.
Nie wolno zbaczać z drogi,
Spoglądać do tyłu...
Tylko brnąć...
Trzeba brnąć...
W przyszłość brnąć...
W smutek brnąć...
W samotność brnąć...


3 sierpnia 2008