zaprzepaszczone słowa zerwane wiatrem
zaprowadziły sen w najdalszy kąt ciemności
napędzone odwagą poczynań
brnęły coraz śmielej w tajemnicę nocy

milkły minuty doby
północ przewróciła kartkę na drugą stronę
kontynuując pisanie poezji miłosnej

a niebo wzruszone
próbowało ukradkiem zatrzymać ziemię
-zgubić czas bezpowrotnie

lecz na gorącym uczynku o świcie schwytane
ze wstydu słońcem się zarumieniło