zapominając że strzępy snu
jeszcze opadają na podłogę
w zamyślonym kubku porannej kawy
dobieram do siebie czarne ziarna
zimną wodą otulam zmysł z każdej strony

w szczelinach kryją się niezapomniane obicia nocy
cisza zapisanych słów krzykiem we mnie
oznajmia swoją wyrazistość
dniem urozmaicony egzystencjalizm
potknął się przy pierwszym rannym kroku

życie najwyraźniej nie wyrosło jeszcze z chodzika