Dzień jeszcze jeden odchodzi,
niosąc na barkach ciężar mego rozmyślania,
jak zawsze z Tobą w głównej roli,
ile tych myśli nieposkromionych jeszcze się narodzi,
przecież Twa obecność męczy w nich i boli,
a ja sama ból zadając, czekam na koniec czekania.

Koniec, co początek nowego daje,
czekania, które końca dobiega razy tysiąc,
obietnicę własną łamię co dzień odnawianą,
że taki dzień ostatni w życiu mym nastaje,
i zasypiam znów jedynie z nadzieją rozwianą,
bo czy mogę kochając, że nie kocham wcale przysiąc?