Pod wodospadem myśli moich,
tkasz suknie ślubną z kropel wielu.

A księżyc
w szacie wstydliwego ,
na nutach nocy mknie do celu
Kropelka żalu,
kropla wspomnień
korowód myśli, nieprzerwanych
Dniem uroczystym do wrót życia ,
zapukał deszczem chwil,
czekanych


Grymas z kamienia spłynął burzą ,
połączył liśc z konarem drzewa
Nad oceanem naszej wiary,
błądzi w mych dłoniach śnieżna mewa

Pod wodospadem ścieżka płynie,
ulana z pragnień mych tęsknoty
Dzień wietrznym żaglem noc portem ciszy,
życie wodospad u stop Golgoty