tym świecie zamkniętym mną, dzień stracił piękno spraw małych, pozorem karmiąc zmysły, boje się podejść, kolejnych ran nie zniosę, głuchym więc się stanę, wzroku też odmówię, bym nie musiał widzieć ni słyszeć siebie, gdy nagi na krawędzi nadziei stanę a wiarę na jeden krok zamienię...