Odłożyłem czas
na potem,
niech poczeka choćby
chwilkę.
A sam zatrzymałem
się między
dwunastą a trzynastą.

W szarym pokoju
ubranym w siną
łzę.
Przysiadłem pod
oziębłym tchnieniem
ściany.

Czy to już koniec?
Leniwie tylko
sen,
roześmiał mi się
w twarz

No nie, to tylko
alternatywa
mojej wyobraźni
Zapukała
do bram świadomości
oznajmiając,
za
mała
dawka