Po mału kropla po kropli się toczy,
Ze źródeł życia tentnic ucieka,
Płynąca niegdyś jak tęga rzeka,

Po mału teraz ścieka i ścieka,
Spada na twardą ubitą ziemię,
Ta jej wcale już nie przyjmuje,
Przez to wciąż się tylko marnuje,

I marnuje i spływa,
I powili bez pośpiechu,bez powrotnie,
Do granic kresu końca wzywa...