Nawet
My nieumarli
Których ze skóry
Obdarli godności
Pozostawiając
Dusze nasze
W popiele
Nicości


Mamy tyle
Ludzkiej
Nikczemnej litości
A miłość
W sercach naszych
Jeszcze gości

Aby bułkę
Oddać tej
Istocie
Wygłodniałej
I stojącej
W błocie
Przy Kościelnym
Płocie


Dając tym
Samym
Świadectwo
Swojej niewinności
I to że my
Ludzie też
Poniekąd prości
Budujemy Świątynię Bożą


Z swej Szczodrobliwości
Dając tym samym
Godne życie
W świecie bycie
Naszym
Mniejszym braciom...