Gdy staję przed lustrem,
Widzę w swych oczach
Smutek jak głębia bez dna.
Błękit nieba i czerń.

Gdy siadam,
Czuję w sercu
Pustkę, obojętność.
Czerwień krwi.

Gdy chcę wyjść,
Słyszę jak
Szelest świata, myśli, tłum.
Szarość pochmurnego dnia.

Gdy zasypiam,
Czuję słowa
Myśli, sny.
Nikłe światło gwiazd.

Gdy się budzę,
Nie ma mnie.

Słyszę szarość,

Być dniem i nocą,
Być tam i tu,
Teraz i kiedyś,

Poczuć światło,
Dotknąć barw.

Usłyszeć ciszę,
Bez szumu i szelestu.

Tylko czerń i biel.