Czasami między ciszą zawyje samotny wilk
Niepewnym głosem modląc się do księżyca o przetrwanie.
Nie wie czy ujrzy kolejną pełnię cudowną i pełną wdzięku.
lecz odchodzi gdzieś pomiędzy drzewami żywiąc się nadzieją,
krocząc dumnie w otwartą paszczę lwa.
Po drugiej stronie tego obrazu żyjemy my,
Narzekając na beznadziejność ludzkiego życia.