stoimy, wszystko zanika. zdania rzucamy na wiatr,
jak papierowe samoloty, gdy byliśmy jeszcze dziećmi.

spoglądamy dookoła, deszcz starannie zamazuje szyby.
resztki dnia dzielą się na jasne i ciemne. trzeba wyjść z
psem na patrol okolicy. i nie patrzeć, że czas utrwalił

stare historie. dotknąć piasku i nie skaleczyć się na
drobnych szkłach. wstać i wrócić, choć coś nie pozwala,
kłuje i gryzie od dawna.


L. czerwiec 2007