głód nad głody
paląc mięśnie
wymusza kroki
kurczy do opuchlizny
drżą zęby i paznokcie
oczy szybsze
od gęstniejącej śliny
byle nie zasnąć
ile jeszcze
w krzepnącej krwi
ile zostało

strachu co
wznosi się gardłem
pełznąc do oczu
opóźnia start
gdy ręce drgają
potrzebą biegu
tłamsi i wyzwala
bezwolnie po nogach

przez dreszcz
od pępka do paznokci
na przekór powiekom
prowadzi odarty ze skóry
słodki zapach czerwieni
paruje wiążąc ofiarę
zamyka łańcuch
zmieniając
to samo w to samo
białko w białko

nic nie powiem buntownikom
szafują człowieczeństwem
nabyte prawa podpierając Bogiem
gdy zza drutów wyziera
powrót do natury