nadbiega wielkim łukiem. urywa się niespodziewanie,
staje dęba, wygina się w górę, podparty zbutwiałymi słupkami.

powierzchnię szyn pokrywają strupy rudoszarego nalotu.
rdza zmienia żelazo w porowatą, skruszałą tkankę, w kość
pozbawioną szpiku, po bokach odrywa się, tworząc ceglasty
popiół, który wsiąka w ziemię.

szlak zarósł bujnym zielskiem i ciemniejszymi pokrzywami,
w środku przezierają źdźbła trawy, sczerniałe, zarażone
pasożytem rdzy, dwiema nabrzmiałymi żyłami szerzącymi
czerwoną epidemie.

panoszące się chwasty przybierają smocze kształty.
płożące się zielsko zdradliwymi mackami wynajduje
ożywcze soki dla pełnych trucizny jadowitych korzeni.

pejzaż z wąskotorówką,
wycieczka bez złudzeń
do przeszłości.