Upiorny model

Gdy model wykluje się w głowie,
mózg go hołubi, złotą łuską ogaca,
wreszcie śni o nim po nocach,
że w granit życie powraca.

Nikt łatwo nie skłoni do zmiany.
Jest najlepszy, uczuciem obrasta.
Choćby i ciężko, ale trwa w uporze,
laurów i pochwał obiecując zwidy.

Żadne zmiany nie są w rachubie.
Jak dziecka, nie można porzucić.
Furda koszty, terminy, ciężka praca.
Do upadku, resztką sił będę bronić.

Innych projekty zabłysną w słońcu,
a ja swój z mozołem kuć będę,
choć nadzieje dawno spleśniały,
z uporem tkwię sam zestarzały.

Dodawanie ocen dostępne tylko dla zalogowanych Użytkowników.

Proszę się zalogować lub zarejestrować, żeby móc dodawać oceny.